Ο Σοφός & τα Σοφά...
«Ο ΣΟΦΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΣΟΦΑ»
"The Wise & the Wisdom"
Η μεγάλη του αδυναμία ήταν η αγάπη του προς τα πορτοκάλια.
Η μάνα του είχε κάνει μεγάλες προσπάθειες εμποδίζοντας τον να μην φάει τόσο μεγάλη ποσότητα πορτοκαλιού διότι θα του είναι ανώφελο. Μάταια όμως…Ο μικρός άπλωνε τα χέρια του και έκλεβε τα πορτοκάλια από την κουζίνα έως ότου έφτασε να τρώει 5-10 κιλά την ημέρα!
Ξαφνικά το παιδί βρέθηκε να πάσχει από μια παιδική αρρώστια. Η φίλη της μαμάς του την συμβούλεψε να κάνει μια σούπα από βότανα και να τα ανακατέψει με χυμό από πορτοκάλι για να αποφύγει την άσχημη μυρωδιά. Πράγματι η μάνα έκανε ακριβώς ότι έλεγε η συμβουλή της φίλης της. Αργότερα το παιδί ήπιε από το χυμό πορτοκαλιού τυλιγμένο με ιαματικά βότανα χωρίς όμως να αποκαλυφθεί ότι υπάρχει απάτη. Απρόσμενα, αυτή την φορά δεν κατάφερε να πιει όλο το μπουκάλι γιατί δεν το βρήκε γευστικό. Εκείνη την στιγμή ένοιωσε το στομάχι του να ξεπηδά, έντονη πικρία και αδυναμία μαζί με την επιθυμία του να κάνει εμετό. Η ουσία είναι πως το φάρμακο παρέμεινε στο στομάχι του και έκανε την δουλειά του. Και από τότε άρχισε μια νέα σελίδα στην ζωή του στην οποία καταγράφεται το μίσος του παιδιού για το πορτοκάλι. Πέρασε λίγος καιρός και το παιδί έγινε καλά όχι όμως απόλυτα θεραπευμένο και για αυτό η μάνα του αποφάσισε να του δίνει κάθε μέρα ισοτονικό χυμό από πορτοκάλι – πλούσιο σε βιταμίνες – ώστε να επιστρέψει η υγεία του παιδιού. Και πάλι το παιδί αρνήθηκε να πάρει το ρόφημα φωνάζοντας:
«Δεν θέλω πορτοκάλι ! Δεν θέλω χυμό από πορτοκάλι» (!!!)
Δυστυχώς αυτό το φάρμακο – βότανο έπαιξε έναν σημαντικό ρόλο ώστε το μικρό παιδί να αντισταθεί στην μεγάλη του αδυναμία και να μισήσει τα αγαπητά του πορτοκάλια. Ύστερα κάθε φορά που έβλεπε πορτοκάλι αισθανόταν πίκρα και προθυμία για εμετό. Και έτσι μεταμορφώθηκε η αγάπη σε μίσος όπως η μέρα εναλλάσσεται με την νύχτα. Έτσι αλλάζουμε την σκέψη μας σε μια αντίθετη μέσα στο διάστημα μιας μόνο ημέρας λόγω κάποιων εξωτερικών συνθηκών.
Κατά με είναι μια άποψη που επηρεάζεται από ψυχολογικούς παράγοντες αλλά σαν συμπέρασμα δεν υπάρχει κάτι στην ζωή που να έχει σταθερή αξία . Προσθέτοντας, η αξία δεν «συγκατοικεί» με τα πράγματα αλλά εμείς δίνουμε αυτήν την αξία στα πράγματα. Εμείς είμαστε αυτοί που βάζουμε τους χρωματικούς φακούς στα γυαλιά μας για να δούμε τα πράγματα με χρώμα, αισιοδοξία και με τον τρόπο που θέλουμε να τα παρατηρούμε. Σαν άλλο συμπέρασμα δεν υπάρχουν άσχημα ή όμορφα πράγματα αλλά οι ίδιοι τα κάνουμε έτσι.
Αν κάνουμε όμως μια προσπάθεια ρωτώντας τρία διαφορετικά πρόσωπα σε τρεις διαφορετικές καταστάσεις για κάτι απλό στην ζωή μας όπως το κρεβάτι τότε σίγουρα θα βγάλουμε διαφορετικά αποτέλεσμα:
Α) ΄΄Το κρεβάτι για μένα είναι για ξεκούραση, γαλήνη, ύπνο και ηρεμία του ψυχικού και του βιοχημικού μου κόσμου΄΄, θα είναι η απάντηση ενός απλού ανθρώπου.
Β) ΄΄Το κρεβάτι… Μη χειρότερο… Η φυλακή και η κατάρα του Θεού, είναι για μένα μονάχα φτιαγμένο από αγκάθια΄΄, θα είναι η απάντηση ενός βαριά αρρώστου που πέρασε αιχμάλωτος αρκετά χρόνια εκεί για την αποθεραπεία του.
Γ) ΄΄Η γη της Εδέμ, ο παράδεισος και η γαλήνη μακάρι να μπορούσα να ζήσω περισσότερο καιρό σε αυτό το «ειρηνικό» θέρετρο αναψυχής΄΄, και αυτή θα είναι η απάντηση ενός εργατικού μαραγκού που περνά όλη την ημέρα κάνοντας μια σκληρή δουλειά για να αναθρέψει την οικογένεια του, φτιάχνοντας κρεβάτια για να κερδίσει λεφτά.
Έτσι καταλαβαίνουμε καλύτερα πως διαφέρει η γνώμη του ενός από τον άλλον παρόλο που το σχήμα αντανακλάται το ίδιο μες την κόρη του ματιού και δεν αλλάζει. Όμως μόλις διαπερνάει την κόρη του ματιού «συνοδεύεται» στην ψυχή του ανθρώπου και η ίδια εξηγεί και μεταδίδει με τον δικό της τρόπο τα συναισθήματα.
Φτάνουμε στην αστάθεια τόπου, χρόνου, ομορφιάς, ασχήμιας, γευστικότητας ή μη κ.τ.λ. Υπάρχουν τόσα και τόσα θέματα που περνάνε στην ζωή μας αλλαγμένα… Όπως λ.χ. η θρησκεία. Ένας ευαίσθητος τομέας περιέχει διακλαδώσεις που άλλοτε απαγορεύονται μα τώρα επιτρέπονται και το αντίθετο με ένα αντίστοιχο σημερινό αποτέλεσμα. Επίσης αν έβλεπε κανείς σήμερα ένα έργο του Πικάσο θα το σχολίαζε ως τρελό ή ψυχρό. Διδάγματα και φιλοσοφίες που άρεσαν παλιά και σήμερα όχι και φυσικά το αντίθετο. Δεν θα μείνει απαρατήρητο πως στις σημερινές μέρες οι καλλιτέχνες πουλάνε τα έργα τους με εκατομμύρια δολάρια ενώ άλλοι παλιά πέθαιναν από την πείνα γιατί κανείς δεν αγόραζε τις δουλειές τους.
Φαίνεται πως η λέξη «δεν ξέρω» ή «ένας Θεός ξέρει» είναι η σωστή διέξοδο για αποφάσεις που βγάζουμε μη γνωρίζοντας την θέση μας αύριο ή μεθαύριο.
Θέτοντας μια κατάληξη, έναν ολοκληρωτικό συμπέρασμα μα και ένα «skeptic end» ότι ζούμε σε μια εποχή όπου πέφτουν οι μάσκες, επανεμφανίζονται οι αποκρύψεις και χάνονται οι ηθικές αξίες…
- Dr. Amin Ezeldin